Imprintang Buhay na Buhay

 

                Sa bawat pag-angat ng kamay upang mailipat ang mga pahina, bagong pangyayari ang sasambulat sa iyong mga mata. Sa bawat pag-angat ng daliri upang masilayan ang sumusunod na parte, panibagong bahagi rin ang iyong matutunghayan. Dalawang magkaibang kasangkapan na nagbibigay ng magkatulad na silbi, ngunit sa kung paanong paraan nila ito ginagawa, silang dalawa ay higit na magkaiba.

                Kasabay ng pag-usad ng panahon at pag-unlad ng teknolohiya sa mundo ay ang pagtutunggali ng mga bagay na nakasanayan at ng mga bagay na panibago. Hindi lumilipas ang isang buwan na walang bagong produktong inilalabas ang napakaraming kompanyang panteknolohiya. Kaakibat nito ay ang lumalakas na interes ng mga tao na magkaroon ng mga bagay na ito.

Dahil sa paglakas ng internet, mistulang hangin na lamang ang naglilipanang mga babasahin sa kompyuter. Iilang pindot  lang, kaunting hintay, at nasa harap mo na agad ang literaturang nais mong basahin. Idagdag pa sa kaginhawaang ito ay ang bahagya lamang na pagpapagalaw ng daliri upang makalipat sa susunod na pahina. Sa modernong panahon, na panahon rin ng mga kompyuters at iba’t ibang bersyon nito, na panahon rin ng mga makabagong tao, may puwang pa kaya ang inimprintang aklat sa mga kamay natin?

                Bata pa man ako noon, madalas ng sabihin ng aking mga magulang ang karunungang naidudulot ng pagbabasa. Dahil sa paniniwalang ito, sa murang edad ay nahimok nila akong gawing hilig ang pagbubuklat ng aklat. Sa pagdaan ng mga panahon, mas lalong nagiging malapit sa aking puso ang pagbabasa. Bihira ang mga buwan na wala akong aklat na pinagsisikapang tapusing basahin. Kinahiligan ko ang mga kwentong pantasya, mga klasikong pambata, mga klasikong pangmatanda, kwento ng pag-ibig, hustisya, pilosopiya, at maging sikolohiya. Ngunit habang tumatanda ako, nadadagdagan din ang mga bagay na kakompetensiya ng pagbabasa. May panahong naging mahirap sa akin ang pagpunta sa tindahan ng mga aklat para makabili ng mga bagong babasahin. Kahit ang paglalakad patungo sa silid aklatan ng aming bahay ay naging pasakit rin. Masyado akong naakit sa kaginhawaang naidudulot ng kompyuter at internet. Sa halip na kumuha ng libro at suriin ang bawat pahina nito, google nalang ang pinupuntahan ko.

                Dahil sa kakulangan ng panahon para maglakadlakad sa aklatan at maghanap ng literaturang gusto kong basahin, agad-agad ko na lamang itong hinahanap sa internet. Pagdating sa internet, itatype ko nalang sa keypad ng aking kompyuter ang titulo ng aklat na hinahanap ko. Pagkapindot ng “search” ay agad kong nakikita ang elektronik na bersyon ng aklat na nais ko. Doon lalabas ang pagkadami-daming resultang maaaring pagpilian. Iilang pindot pa at agad kung nadadownload ng walang bayad ang babasahing ninanais ko. Ngunit, hindi sa lahat ng pagkakataon ay libre akong nakakakuha ng elektronik na bersyon ng aklat na gusto ko. May mga pagkakataon na may bayad ito. Kahit na may kamahalan para sa isang aklat na hindi naman nahahawakan, naakit pa rin akong bumili sa ganitong paraan sapagkat hindi ko na kailangang lumabas ng bahay. Ang madalas kong gawin ay ang makisuyo gamit ang credit card ng mabait kong kapatid na hilig rin ang pagbabasa.

                Pagkatapos kong madownload ang aklat na gusto ko, kampante na ako na walang ibang makakakuha nito sapagkat ligtas itong nakatago sa aking kompyuter. Kahit anong oras at panahon, maaari ko itong buksan upang basahin. Hindi ko na kailangang maghanap pa kung saan-saan sapagkat nasa isang lugar lang naman ito—sa aking kompyuter.  Kapag ako’y nakahanda na para sa isang mahabaan at matagalang pagbabasa, maliban sa aking mga mata, daliri ko na lamang ang aking ginagamit sa paglilipat ng pahina. Hindi katulad sa aklat na kailangan pang hawakan ng mahigpit ang kabilang bahagi para lamang baligtarin ang pahina.

                Sa pagbabasa sa kompyuter, hindi na kailangang magtiyaga sa maliliit na sulat. Dito, maari ng baguhin ang laki ng mga letra upang mas madali itong mabasa. Sa proseso ng pagbabago ng laki ng mga ito, daliri rin lang ang kailangang galawin. Hindi katulad sa mga librong nakaimprinta sa papel na kailangan pang gamitan ng lente para lumaki ang itsura ng mga titik; isang napakalaking kaginhawaan ang naidudulot ng pagbabasa sa kompyuter.

                Maliban sa kakayahan nitong baguhin ang laki ng mga titik, ang kompyuter ay may kakayahan ding magbigay ng angkop na liwanag para sa aking pagbabasa. Hindi ko na kailangan ang dekuryenteng ilawan sa ganitong uri ng pagbabasa sapagkat may palagian ng ilaw ang kompyuter. Sa ganitong paraan, nakakabawas ako sa aming bayarin para sa konsumo ng kuryente.

                Bukod sa ginhawang nadadala ng kompyuter sa aking pagbabasa, malaking kaluwagan din ang silbi nito pagdating sa pag-iimbak ng mga babasahin. Hindi ko na kailangang pagsiksikin sa aming aparador ang mga aklat na nabasa ko na. Sa elektronik na bersyon ng aklat, madali itong naitatago sa kompyuter. Pagdating naman sa paghahanap, iilang pindot rin lang ay agad-agad itong lalabas.

                Ibang-iba sa inimprintang libro, ang elektronik na bersyon ng aklat ay maaring maipamigay sa kahit na sino. Gamit ang isang Universal Serial Bus (USB) flash drive, maaari nang makapamigay ng libreng kopya ng aklat sa kahit na ilang kakilala. Hindi katulad ng isang papel na libro na maaari lamang ibigay sa iisang tao.

                Ang mga kombensyong naidudulot ng pagbabasa gamit ang kompyuter ang higit na humatak sa akin na huwag pansinin ang mga nakaimprintang libro. Ang mga ito ay masyadong mabigat, masyadong makapal, masyadong maliliit ang sulat, masyadong madilim ang papel, masyadong mahirap imbakin, masyadong mahal, at higit sa lahat, masyadong nakakapanghinayang para sa isang beses na pagbabasa. Bigla-bigla, dahil sa pagkamulat ko sa mga bagay na naidudulot ng teknolohiya, masyadong naging masyado ang aking pagmamaliit sa mga nakalimbag na libro. Ang mga papel na katulad nila ay nagmistulang ordinaryong parte na lamang ng aking nakakapangyamot na kapaligiran. Ngunit dumating ang araw na hinding-hindi ko inaasahan. Sa araw na iyon, nasira ang pinakamamahal kong kompyuter. Sa isang iglap, nabura lahat ang aking mga elektronik na libro. Ganoon na lamang ang aking panghihinayang sapagkat hindi ko na maipapamana sa kahit na sino ang mga aklat na minsa’y kinahiligan ko. Nasayang ang mga taong inilaan ko sa pag-iipon ng mga ito.

                Ang pangyayaring yaon ang naging hudyat sa kusang pagpihit ng aking atensyon pabalik sa mga aklat na papel. Mahigit dalawang taon na ang lumipas buhat nang mangyari ang kahinahinayang na pangyayaring iyon, at ang pagkahumaling ko sa mga inimprintang libro ay unti-unting nagiging isang adiksyon, kung saan, wala na akong naaaninag na lunas.

                Nagsisimula ang aking “high” sa amoy pa lamang ng isang bagong aklat. Hindi tulad ng elektronik na bersyon nito na kahit anong pagbalibaliktad ang gawin ko ay walang singaw na makakarating sa ilong ko, ang inimprintang libro ay buhay na buhay sa pang-amoy ko. Ito’y nagbibigay ng halimuyak ng tila nabubulok na kahoy. Hindi mabahong alingasaw ang aking naaamoy, kundi para bagang pabango na tanging ang bagong aklat lang ang mayroon.

                Sa bawat pag-angat ng aking kamay upang tumungo sa susunod na pahina, damang-dama ko ang kayarian ng papel na ginamit para sa mga titik nito. Kahit may kahirapaan ang pagbabasa ng malilit na letra, nakakadagdag ang sakripisyong ito upang mas lalo kong madama ang bawat eksena sa aking binabasa. Dito ko mas lalong nabibigyang halaga ang aklat, sapagkat ang pagkakahabi ng bahat pahina nito ay pinaghirapan, at bawat isa nito ay dumaan sa isang naiiba at mahabang proseso. Sa pagdampi ng aking mga palad sa pahina ng aklat, buhay na buhay kong nakakahalubilo ang mga titik. Nararamdaman ng aking daliri ang latak ng tinta sa bawat salita. Medyo may kamahalan man ang halaga ng nakalimbag na libro kaysa sa elektronik na bersyon nito, ‘di hamak na mas sulit ang bayad ko sa aklat na nahahawakan ng mga kamay ko. Wala man itong sariling ilaw na kagaya ng kompyuter, mas malaki naman ang natitipid na kuryente ng paggamit ng pailawan kaysa sa magdamag na nakasaksak na kompyuter. Idagdag pa sa hindi mabuting naidudulot ng pagbabasa gamit ang kompyuter ay ang perwisyong dala nito sa ating mga mata. Ang paglalabas ng radiation mula sa monitor ng kompyuter ay nagiging sanhi ng pagkasira ng ating mga mata, na kalaunan ay maaaring maging sanhi ng paglabo ng paningin.

                Bagama’t may kahirapang imbakin ang mga nakaimprintang libro, walang dudang mas matagal ang buhay ng mga ito kaysa sa elektronik na aklat. Ang dahilang ito ay siya ring lohikang madalas sabihin ng aking mga magulang noong ako’y nagsisimula pa lamang mawili sa pagbabasa. Higit na mas maituturing na kayamanan ang mga librong nahahawakan sapagkat bawat isa sa mga ito’y naging parte ng ating mga araw-araw. Sa aming tahanan, naglaan na ng isang silid para sa mga aklat ang aking mga magulang. Ngayon, tuwing magdaraan ako sa parteng iyon ng aming bahay, napapangiti ako’t nagmamalaking, marami na akong naiambag sa aming koleksyon. Masarap sa pakiramdam na nakikita ko at nahahawakan ang mga aklat na itinuturing ko na ring kayamanan.

                Higit sa pagkagalak na aking nadarama ay ang kasiguraduhang maipapamana namin ang mga aklat na ito sa mga taong magiging parte pa lamang ng aming buhay. Bagama’t hindi na ata mapipigilan ang aking pagkahumaling sa mga inimprintang libro, natitiyak kong, hindi nito kapantay ang pagsabay ko sa modernong panahon. Magbago man ang mga bagay-bagay sa aking paligid, hangga’t may mga taong nais pa ring madama ang kakaibang “tama” ng pagbabasa ng nakalimbag na aklat, mananatiling buhay ang pagkahilig ko sa mga ito. At mananatili rin ang simpatiya ko sa mga aklat na naaamoy, nahahawakan, naitatago, buhay na buhay.